Η παρούσα διδακτορική έρευνα εξετάζει τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν οι φοιτητές κατά το πρώτο έτος εκπαίδευσής τους στη μετάφραση, όταν τείνουν να προσκολλώνται στη γραμματικοσυντακτική δομή και το λεξιλόγιο του πρωτοτύπου, φοβούμενοι μήπως το «προδώσουν». Η στάση αυτή συχνά οδηγεί σε μεταφράσεις με περιορισμένη ενδοκειμενική συνοχή και μειωμένη λειτουργικότητα. Με αφετηρία την πρόταση του Andrew Chesterman για την «προσωπική μετάφραση», η έρευνα αξιοποιεί ένα διδακτικό εργαλείο που εμπλέκει ενεργά τους φοιτητές στη μεταφραστική διαδικασία. Συγκεκριμένα, οι συμμετέχοντες συντάσσουν αρχικά ένα δικό τους άρθρο και στη συνέχεια το μεταφράζουν, ενώ σε δεύτερη φάση μεταφράζουν κείμενα συμφοιτητών τους. Η μεθοδολογία αυτή επιδιώκει να αναδείξει τη μετάφραση ως γλωσσοπολιτισμικό ενέργημα που στοχεύει στην παραγωγή λειτουργικών κειμένων, προσαρμοσμένων στις ανάγκες του κοινού-στόχου. Στην παρουσίαση αναλύονται η μεθοδολογία, τα κριτήρια αξιολόγησης και τα έως τώρα ερευνητικά ευρήματα.