Το κυρίαρχο μοντέλο του μαζικού τουρισμού έχει συνδεθεί με σημαντικές κοινωνικές και περιβαλλοντικές πιέσεις στους τουριστικούς προορισμούς. Η υπερεκμετάλλευση φυσικών πόρων, η μονοδιάστατη οικονομική εξάρτηση τοπικών κοινωνιών από τον τουρισμό και η διεύρυνση κοινωνικών ανισοτήτων αποτελούν βασικές προκλήσεις για τη βιώσιμη ανάπτυξη.

Στο πλαίσιο αυτό, η έννοια της κοινωνικής καινοτομίας αναδεικνύεται ως μια εναλλακτική προσέγγιση που προωθεί νέες μορφές συνεργασίας, συμμετοχικής διακυβέρνησης και παραγωγής κοινωνικής αξίας στους τουριστικούς προορισμούς.

Η παρούσα έρευνα εξετάζει τον τρόπο με τον οποίο οι κοινωνικές επιχειρήσεις μπορούν να λειτουργήσουν ως φορείς κοινωνικής καινοτομίας στο τουριστικό οικοσύστημα.