Παρά την αυξανόμενη έμφαση στη βιωσιμότητα, οι πολιτιστικοί οργανισμοί συχνά υλοποιούν αποσπασματικές δράσεις χωρίς στρατηγική συνέχεια ή τεκμηριωμένη κοινωνική επίδραση. Η έρευνα εξετάζει πώς η βιωσιμότητα μπορεί να συγκροτηθεί ως συνεκτική θεσμική στρατηγική και πώς αυτή μεταφράζεται σε οργανωσιακές πρακτικές που γίνονται αντιληπτές από το κοινό. Μέσω συγκριτικής ανάλυσης 6 μελετών περίπτωσης από Ελλάδα και εξωτερικό (ημι-δομημένες συνεντεύξεις, ανάλυση στρατηγικών εγγράφων, έρευνα κοινού με n≥300), η έρευνα στοχεύει στη θεωρητική και εμπειρική κατανόηση των συνθηκών υπό τις οποίες η βιωσιμότητα αποκτά κοινωνικό νόημα και συμβάλλει σε αλλαγή στάσεων.