Η παρούσα διδακτορική έρευνα διερευνά τη θέση της ερμηνείας της πολιτισμικής κληρονομιάς στις σύγχρονες ξεναγήσεις και τον τρόπο με τον οποίο οι νέες τεχνολογίες—και ειδικότερα η Τεχνητή Νοημοσύνη (ΤΝ)—μπορούν να υποστηρίξουν ή να επαναπροσδιορίσουν τη δομή της ξεναγικής αφήγησης. Η έρευνα μετατοπίζει το επίκεντρο από την εμπειρία του επισκέπτη προς την επαγγελματική επάρκεια του ξεναγού και την αποδοτική εφαρμογή της ερμηνείας, με στόχο την ανάπτυξη ενός μοντέλου αξιοποίησης των Νέων Τεχνολογιών, προσαρμοσμένου στην ψηφιακή εποχή.